Alarobia faha-32 mandavan-taona

Alarobia faha-32 mandavan-taona

Faniriana ao am-pon’ny olona rehetra ny ho velom-pinaritra, ho afaka amin’ny rofy, miezaka sy tsy mitsitsy vola aman-karena mba hahazo fahasalamana. Tsy zakantsika ny mahita ny havana sy ny olon-tiana mijaly sy alamaky ny aretina. Fa vao mainka mafy noho izany ny hamafin’ny habokana, izay sady itondrana fangirifiriana amin’ny vatana no itondrana fangirifiriana ao am-po noho ny fanilikilihan’ny fiaraha-monina : tsy hoe mitoka-monina sahala amin’ny boka, fa atoka-monina tahaka ny boka. Anisan’ireny ireo boka folo lahy lazain’ny Evanjely (Lk 17, 11-17) nitsena an’i Jesoa hiakatra ho any Jerosalema.

Ho azy ireo, araka izany dia mihoampampana ny hafalian’ny fahasitranana, satria sady fitsaharan’ny fijaliana no fiverenana indray eo anivon’ny fiaraha-monina, fahazoana indray ny zo izay efa nafoy satria nahilikiliky ny fiaraha-monina.  

Folo izy ireo, hoy Lioka, izany hoe: afaka nanangana fiangonana (sinagôga) araka ny sata mifehy ny Jody (isan’ny olomarina nangatahin’i Abraham amba tsy handravàna ny tanàna Jen 18). Ny habokana, ny fahotana anefa dia mety hampiombona antsika ka tsy hanaovana ezaka intsony hitadiavana vahaolana hialana aminy. Tandindon’izany ny fomba fiteny hoe “efa mahazatra”, “ny olona rehetra aza manao” izany. Raha ny marina dia tsy voatery handalo any Samaria sy Galilea i Jesoa mba hiakatra ho any Jerosalema. Ampirosihin’i Papa François isika amin’ny hoe “pastorale de proximité”, mankany amin’ny “périphérie”, mankany amin’ny “sans” (J.C. Lavigne, OP). Izany no nataon’i Jesoa. Tsy afaka ny ho any Jerosalema izay manadino ny Samaritana, ireo olona sahirana amin’ny fanekena ny fomba fivavahana vita lalàna nampiarin’ireo Jody avy any an-tsesitany (Babilona) tao amin’ny Tempolin’i Jerosalema; tsy afaka ny hankalaza ny voninahitr’Andriamanitra izay manadino fa any Galilea misy rahalahy sempotry ny fiainana, variana amin’ny jono sy ny fivelomana ka mety hanadino hatramin’Andriamanitra sy ny hasina maha-zanany antsika.

Tany no nandalovan’i Jesoa, hitaona azy ireo hiakatra ho any Jerosalema: »Ndeha miseho amin’ny Mpisorona« . Izay no fanafodin’ny habokana natoron’i Jesoa, ilay Mpampianatra. Midika zavatra maro izay fisehoana amin’ny mpisorona izay: fanarahana ny lalàna, fiakarana ho any Jerosalema, any amin’izay hiakaran’i Jesoa koa. Ny toeran’ny Mpisorona, tahaka ny toeran’ny Mpaminany (II Mpanjaka 5,14-17) nanasitran’i Elisea an’i Naamana, dia zava-dehibe mba hahazoana ny fahasitranana. Tsy hianona amin’izay fahasitranana izay ihany anefa (satria mbola mety harary indray) no tena maha-kristianina, fa mila mizotra ho amin’ny lalam-pamonjena, hahatongavana any amin’ilay Jerosalema Vaovao.

Raha manana finoana tahaka ny voatsinapy isika dia mahavita fahagagana, mahavita hanova na dia izay mety ho fahazaran-dratsy lalim-paka tahaka ny voaroy aza (Lioka 17,1-10), hoy i Jesoa. Dia notohizany tamin’ilay samaritana hoe : ny finoanao no nahavonjy anao. Inona izany Finoana izany? Inona no nampiavaka ilay samaritanina tamin’ireo sivy lahy hafa sitrana? Ny fahatsapana fa sitrana, ka nahatsiaro ny soa voaray, hany ka niverina hisaotra ilay loharanom-pahasitranana: ilay Jesoa avy any Nazarena, ilay Mpisorombe ao Jerosalema vaovao. Izany fahaizana misaotra sy mankasitraka ny Tompo izany no atao hoe Finoana. I Naamana, anisan’ireo sitrana tamin’ny habokàny dia nahavita nitondra tany roa lasaka avy any Jodea mba hanompoana sy hanolorana sorom-pisaorana amin’ilay Andriamanitr’Israely, satria lehibe loatra ho azy ny soa azony.

Isaky ny manolotra Eokaristia isika, dia manolotra sorom-pisaorana, mahatsiaro fa tiana, mahatsiaro fa niangaram-pitiavana, voavela heloka, sitran’ny habokan’ny fahotana rehefa avy niseho tamin’ny Mpisorona tamin’ny sakramentan’ny Fampihavanana. Izay fahatsiarovan-tena ho sitrana izay dia tsy afa-misaraka amin’ny fahatsapàna ny loharano niavian’ny fahasoavana, ka hanekena mba hiseho amin’ny Mpisorona, hanolorana ny Hasina sahaza an’Andriamanitra. Mampalahelo raha “intention” “hangatahana” hatrany no heverina hatao amin’ny Sorona, ka hanadinoana kosa ny misaotra.  

Izay no mahatonga ny Eokaristia sady « loharano no faratampon’ny famonjena » antsika, satria avy aminy no hahazoantsika ny hery hiovana sy haharetana amin’ny tsara, ary ao aminy no tokony hidodododoantsika koa hisaotra, satria izay no famonjena ho antsika : « nahavita zava-dehibe tamiko ilay Mahefa : masina no anarany » hoy i Maria ao amin’ny tononkirany. Fanabeazana tsy zoviana antsika hatramin’ny fony kely moa ny hoe : Raha misy manome zava-tsoa ho anao, kingà miteny hoe: misaotra tompoko o!« 

Tsy mampaninona izay fomba amam-pirazanana (na samaritana na Jody), ny maha-isika antsika no tokony hoentintsika hiderana an’Andriamanitra. Tsy ho sasatra ny hitanisa ny soa azontsika isika, hanolotra sorom-pisaorana, hiantsa hira vao ho an’Andriamanitra satria mahagaga ny zava-bitany, fa ny tanany no namonjy, mba hahatsiarovantsika mandrakariva ny fitiavany tsy mivadika (Sal 97).

Izay fahatsapana ny soa noraisintsika izay manko, ny fahatsapana fa notiavin’Andriamanitra isika, izay no zary vimiaina manome hery antsika hiharitra ny fijaliana hatramin’ny fatorana aza, noho ny amin’i Kristy, (II Tim 2,8-13) tsy sanatria hankasitraka ny fijaliana fa kosa hampisy heviny ny fiainana ho zary famaliam-pitiavana, satria ny fiverenantsika hisaotra an’i Jesoa no loharanom-pamonjena ho antsika.

Ndeha ary hanokana fotoana hametsovetso ireo fahasoavana rehetra noraisintsika tamin’i Kristy mialoha ny hiombonantsika amin’ny Pretra sy ny Eglizy manontolo amin’ny fanolorana ny mofo sy ny Divay, vokatry ny hasasarantsika ka atolotra ho tonga mofo sy fisotro ho antoky ny fiainana satria sorom-pisaorana.

Comments are closed.